بانوی زمستانی من !

چند سال پیش بود …
آن قدر برایم زیبا بود هیچ وقت آن روز رو فراموش نکردم, و مطمئن هستم که نمیکنم !

زمستان بود … فصل شکوفه های سفید برفی، فصل گل یخ...
صدای گام های کودکانه ات با صدای تپش قلب من هم صدا شد و بعد..
تا سالهای سال ، زمستان بهار می شد در خانه شما …

سالها گذشت...

من یک پسر بهاری (خرداد) بودم ؛ تو یک دختر زمستانی(بهمن)..
من عاشق بهار بودم. تو را نمی دانستم ولی..

پس،

عاشق زمستان شدم به خاطر تو...
عاشق دانه های برف به خاطر تو...
عاشق بهمن به خاطر رد پایی که بر سینه اش گذاشته بودی...

عاشق شدم، به همین سادگی!

هر بار که زاد روزت می شود، دلم پر میشود از روزهای اول آشنایی …
دلم پر میشود از لحظه هایی که گرمای حضورت، سرمای زمان را در خودش ذوب می کند …

دستهایم را باز می کنم زیر دانه های برف ، صدای خنده ات را می شنوم..
چشمهای معصومی که با شیطنت نگاهم می کنند …
دستهای ظریف زنانه ای که دستانم را می گیرند …

.
.
.

بانوی زمستانی من, زاد روزت را صمیمانه به تو تبریک میگویم.

 

پی نوشت :
قسمت گالری طراحی وب رو هم راه انداختم ! همین